Καλό καλοκαίρι!
Με την ευχή να γίνει πραγματικότητα ο τίτλος του τραγουδιού, να απογειωθούμε και να πετάξουμε ψηλά, όλο και "πιο ψηλά στον γαλάζιο ουρανό" ξεκινώντας από το Udine, εκεί που η Juve των Cesarini, Parola κέρδιζε στις 25 Σεπτεμβρίου 1960 στην έναρξη του πρωταθλήματος: 1-0 (Imberto Colombo) και 12ο scudetto στο τέλος της σεζόν. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1986, πάλι ξεκίνημα του campionato στο Udine και 2-0 για την πρωταθλήτρια Juve με γκολ των Brio και Manfredonia. Καλοί οιωνοί!
Η νίκη της Juve στο Udine το '86
Σωστή πρόταση του Ju29ro: στο νέο
στάδιο να ακουστεί ο ύμνος του Βertoli
(Update) Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με την πρόταση του Vittorio Di Dodo στο blog.ju29ro.com, στα εγκαίνια του νέου σταδίου στις 8 Σεπτεμβρίου να ακουσεί ο υπέροχος ύμνος που είχε γράψει για τα εκατοντάχρονά μας ένας απο τους μεγαλύτερους ιταλούς canautori, o Pierangelo Bertoli, έτσι για να γίνει κατανοητό ότι η Juventus δεν είναι απλά ένα ποδοσφαιρικό αλλά ένα πολιτιστικό φαινόμενο. Και όπως τραγούδαγε o Bertoli (ένα άλλο βίντεο θα βρείτε σε ένα παλιότερο post, εδώ): "...o αντίπαλος είναι ένας άλλος, αλλάζει φανέλα και ταυτότητα, παραμένει παλιό/ίδιο το αποτέλεσμα που θα έρθει..."
Πηγές: Juventus.com, JuWorld.net, blog.ju29ro.com
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cesarini. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cesarini. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 29 Ιουλίου 2011
Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010
Η χρυσή πενταετία είναι μόνο μια!
Σαν σήμερα, το 1930, η Juventus ξεκίναγε την πορεία που την οδήγησε στην κατάκτηση 5 συνεχόμενων πρωταθλημάτων στο γήπεδο
Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 1930, στο Τορίνο η Juventus νικά 4-1 την Pro Patria με γκολ του Cesarini στο... 1' (σχεδόν αντίφαση, αυτός που έδωσε το όνομά του στα γκολ που μπαίνουν στις καθυστερήσεις) και άλλα τρία του Vecchina που πρωτόπαιζε με την ασπρόμαυρη φανέλα.
Τι σημαντικό έχει αυτό το παιχνίδι; Είναι αυτό που, 80 χρόνια πριν, εγκαινιάζει επίσημα τη "χρυσή πενταετία", τα μοναδικά αυθεντικά 5 συνεχόμενα scudetti που έχουν κατακτηθεί στο campionato (της Inter το πρώτο, του 2006 είναι "χάρτινο" και επιπλέον δικό μας). Επί προεδρίας Edoardo Agnelli.
Σε εκείνο το πρωτάθλημα, που η Juve κέρδιζε με αντίπαλο τη Roma, ο προπονητής Carlo Carcano κατέβασε στο γήπεδο μερικούς από τους θρύλους που έγραψαν την ιστορία της; Juventus: o Combi κάτω από τα δοκάρια, Rosetta και Caligaris στην άμυνα, ο Cesarini, ο μεγάλος Orsi και ο Ferrari.
Για τον Giovanni Ferrari ήταν το απόλυτο ντεμπόυτο του με τη Juventus< την ομάδα με την οποία κετέκτησε 5 scudetti για να προσθέσει στην προσωπική του τροπαιοθήκη στη συνέχεια άλλα τρία με την... Inter και να γίνει έτσι μέλος ενός πολύ στενού club εκλεκτών που έχουν κερδίσει από 8 πρωταθλήματα -οι άλλοι δυο είναι bianconeri: ο μεγάλος Beppe Furino (και τα 8 in bianconero) και ο Ciro Ferrara (6 scudetti "κερδισμένα στο γήπεδο", όπως σημειώνει σήμερα το επίσημο site της Juventus, και δυο με τη Napoli).
Πηγές: Juventus.com, JuWorld.net
Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 1930, στο Τορίνο η Juventus νικά 4-1 την Pro Patria με γκολ του Cesarini στο... 1' (σχεδόν αντίφαση, αυτός που έδωσε το όνομά του στα γκολ που μπαίνουν στις καθυστερήσεις) και άλλα τρία του Vecchina που πρωτόπαιζε με την ασπρόμαυρη φανέλα.Τι σημαντικό έχει αυτό το παιχνίδι; Είναι αυτό που, 80 χρόνια πριν, εγκαινιάζει επίσημα τη "χρυσή πενταετία", τα μοναδικά αυθεντικά 5 συνεχόμενα scudetti που έχουν κατακτηθεί στο campionato (της Inter το πρώτο, του 2006 είναι "χάρτινο" και επιπλέον δικό μας). Επί προεδρίας Edoardo Agnelli.
Σε εκείνο το πρωτάθλημα, που η Juve κέρδιζε με αντίπαλο τη Roma, ο προπονητής Carlo Carcano κατέβασε στο γήπεδο μερικούς από τους θρύλους που έγραψαν την ιστορία της; Juventus: o Combi κάτω από τα δοκάρια, Rosetta και Caligaris στην άμυνα, ο Cesarini, ο μεγάλος Orsi και ο Ferrari.
Για τον Giovanni Ferrari ήταν το απόλυτο ντεμπόυτο του με τη Juventus< την ομάδα με την οποία κετέκτησε 5 scudetti για να προσθέσει στην προσωπική του τροπαιοθήκη στη συνέχεια άλλα τρία με την... Inter και να γίνει έτσι μέλος ενός πολύ στενού club εκλεκτών που έχουν κερδίσει από 8 πρωταθλήματα -οι άλλοι δυο είναι bianconeri: ο μεγάλος Beppe Furino (και τα 8 in bianconero) και ο Ciro Ferrara (6 scudetti "κερδισμένα στο γήπεδο", όπως σημειώνει σήμερα το επίσημο site της Juventus, και δυο με τη Napoli).
Πηγές: Juventus.com, JuWorld.net
Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2009
Η ιστορία ξεκινά με νίκη της Juve στο Bari...
"Ομάδα ασανσέρ" (16 φορές έχει ανεβοκατέβει κατηγορία στα 101 χρόνια της ύπαρξής της που είδαν τα "κοκοράκια", "galletti" να πέφτουν και στη Serie D), η Bari φυλάει ως ανάμνηση ακριβή στην ιστορία της τον πρώτο παίχτη της Squadra Azzurra που έπαιζε στη Serie B (ο "καλύτερος δεξί εξτρέμ στον κόσμο" Costantino, 23 συμμετοχές και 8 γκολ, προπολεμικά), μια νίκη επί της "μεγάλης Torino" το '47, έναν πρώτο σκόρερ στη Serie A 1995/96 (τον "Τσάρο" Igor Protti που μοιράστηκε την πρώτη θέση με τον Beppe Signori με 24 γκολ [1] αλλά δεν κατάφερε να σώσει την ομάδα του, μοναδικό φαινόμενο αυτό, από τον υποβιβασμό), ένα Mitropa Cup το 1990 και ένα Viareggio, δύο Κύπελλα και ένα scudetto από την Primavera της...
1-0 για τη Juve στο Bari στο πρώτο ματς, του 1931
Μετά ήρθαν οι εφτάρες, εξάρες, πεντάρες...
Το 1990 η τελευταία απ' τις 5 ήττες στο Μπάρι στη Serie A
Με τη Juventus, φυσικά, η Bari (στη φωτογραφία η ομάδα της του 1928) δεν έχει να υπερηφανευτεί παρά μόνον για 7 νίκες σε 66 ματς (τη μία, μάλιστα, στο Τορίνο σε
έναν αγώνα Κυπέλλου [2]) και για 20 ισοπαλίες. Τα υπόλοιπα 39 παιχνίδια, ως τώρα, έληξαν με νίκη για τους bianconeri που έχουν βάλει 142 γκολ και έχουν δεχτεί 50... Αν περιορίσουμε τη στατιστική στο πρωτάθλημα, στα 56 παιχνίδια, η Juve έχει 35 νίκες, 16 ισοπαλίες και 5 ήττες (12-11-5 τα αντίστοιχα στατιστικά για τα ματς που παιχτήκαν στην πρωτεύουσα της Puglia με 43-25 γκολ).
Το πρώτο παιχνίδι που καταγράφει η ιστορία των συναντήσεων των bianconeri με τους ερυθρόλευκους, στις 8 Νοεμβρίου 1931, έγινε στο Bari και έληξε με νίκη της Juventus: 1-0 με γκολ του Munerati στο 85'. H ρεβάνς στο Τορίνο, ακόμα πιο βαριά: 7-3 (το βαρύτερο σκορ στην ιστορία των δυο ομάδων). Είναι η δεύτερη χρονιά της "χρυσής πενταετίας" της Juventus... Η δεύτερη αναμέτρηση στο Bari έληξε ακόμα πιο καθαρά για τη Juve: 4-0 με δυο γκολ του Cesarini, ένα του Orsi και ένα του Ferrari. Πάντως, τον πρώτο βαθμό από τους bianconeri οι "galletti" τον πήραν σύντομα: το 1935 στο Τορίνο... Τη γεύση της πρώτης τους νίκης, στο Μπάρι βέβαια, τη γνώρισαν το 1940: 2-1... Με το ίδιο σκορ θα ξανανικήσουν το 1948 αφού πρώτα έχουν γνωρίσει κάτι ηχηρότατες πεντάρες και εξάρες, εντός και εκτός έδρας... Ίδιο 2-1 για τους galletti και το 1949... Το τέταρτο 2-1 θα το πετύχουν 21 χρόνια αργότερα το 1970... Οι τριάρες και οι τεσσάρες με τις οποίες τη φιλοδωρούσε η Juve συνεχίστηκαν μέχρι που το 1990 η Bari έσπασε την παράδοσή της και πέτυχε την τελευταία της νίκη επί της Juve στη Serie A με 2-0 (υπάρχει και μια, με 1-0, στη Serie B όταν η Juventus είχε ανέβει ήδη μαθηματικά)...
Όμορφες αναμνήσεις για τον Del Piero
Η τελευταία νίκη της Juve στο Bari έχει υπογραφή Alessandro Del Piero και ημερομηνία 18 Φεβρουαρίου 2001 -οκτώ χρόνια έκαναν οι galletti να ανέβουν ξανά στη Serie A και αυτός που τους ανέβασε ήταν ο Antonio Conte, ως προπονητής πια... Ο capitano έχει συνδέσει, όμως, και για άλλους λόγους το όνομά του με τα ματς κατά της Bari: το 1997, μες στο Μπάρι, πέτυχε ένα γκολ και προκάλεσε δυο αυτογκολ (τελικό σκορ 5-0 για τη Juve) ενώ παίζοντας (και σκοράροντας) κατά των ερυθρόλευκων στις 20 Ιανουαρίου 2007 στη Serie B, συμπλήρωσε τις 500 εμφανίσεις με τη Juventus. Και ένα "ιστορικό ανέκδοτο": στο Bari-Juventus 0-2 της 12ης Φεβρουαρίου 1995, ο Del Piero είχε ανοίξει το σκορ (με πέναλτυ στο 41') και αυτός που είχε βάλει το δεύτερο γκολ, στο 93', ήταν ο Ciro Ferrara...
[1] Από τα 24 γκολ ο Protti είχε βάλει μόνο 5 με πέναλτυ ενώ ο Signori είχε σημειώσει από τα έντεκα βήματα τα 11... Τρία από τα 24 γκολ του ο Protti τα έβαλε στη Juventus. Ένα στο 1-1 στο Τορίνο στις 14 Ιανουαρίου 1996 που η Juve το έπαιξε με 10 παίχτες απ' το 38' (ο Protti άνοιξε το σκορ στο 9' και ισοφάρισε ο Ravanelli με πέναλτυ στο 40') και δυο στο ματς στο Μπάρι της 12ης Μαϊου 1996 το οποίο έληξε 2-2. Για τη Juve είχε σκοράρει ο Vialli μια φορά ενώ το άλλο ήταν αυτογκόλ από σουτ δικό του.
[2] Ήταν το 1984, 8 Φεβρουαρίου. Η Bari προηγήθηκε στο 27', ισοφάρισε ο Scirea αλλά οι ερυθρόλευκοι του Νότου πήραν τη νίκη στις καθυστερήσεις με τον Lopez, τον παίχτη που έδωσε την πρόκριση στη ρεβάνς όταν έγραψε το 2-2 με πέναλτυ στο 90' σβήνοντας τις ελπίδες που είχαν δημιουργήσει τα γκολ του Platini και του Tardelli...
Πηγές: JuWorld.Net, asbari.it. Φωτογραφία: wikipedia
1-0 για τη Juve στο Bari στο πρώτο ματς, του 1931
Μετά ήρθαν οι εφτάρες, εξάρες, πεντάρες...
Το 1990 η τελευταία απ' τις 5 ήττες στο Μπάρι στη Serie A
Με τη Juventus, φυσικά, η Bari (στη φωτογραφία η ομάδα της του 1928) δεν έχει να υπερηφανευτεί παρά μόνον για 7 νίκες σε 66 ματς (τη μία, μάλιστα, στο Τορίνο σε
έναν αγώνα Κυπέλλου [2]) και για 20 ισοπαλίες. Τα υπόλοιπα 39 παιχνίδια, ως τώρα, έληξαν με νίκη για τους bianconeri που έχουν βάλει 142 γκολ και έχουν δεχτεί 50... Αν περιορίσουμε τη στατιστική στο πρωτάθλημα, στα 56 παιχνίδια, η Juve έχει 35 νίκες, 16 ισοπαλίες και 5 ήττες (12-11-5 τα αντίστοιχα στατιστικά για τα ματς που παιχτήκαν στην πρωτεύουσα της Puglia με 43-25 γκολ).Το πρώτο παιχνίδι που καταγράφει η ιστορία των συναντήσεων των bianconeri με τους ερυθρόλευκους, στις 8 Νοεμβρίου 1931, έγινε στο Bari και έληξε με νίκη της Juventus: 1-0 με γκολ του Munerati στο 85'. H ρεβάνς στο Τορίνο, ακόμα πιο βαριά: 7-3 (το βαρύτερο σκορ στην ιστορία των δυο ομάδων). Είναι η δεύτερη χρονιά της "χρυσής πενταετίας" της Juventus... Η δεύτερη αναμέτρηση στο Bari έληξε ακόμα πιο καθαρά για τη Juve: 4-0 με δυο γκολ του Cesarini, ένα του Orsi και ένα του Ferrari. Πάντως, τον πρώτο βαθμό από τους bianconeri οι "galletti" τον πήραν σύντομα: το 1935 στο Τορίνο... Τη γεύση της πρώτης τους νίκης, στο Μπάρι βέβαια, τη γνώρισαν το 1940: 2-1... Με το ίδιο σκορ θα ξανανικήσουν το 1948 αφού πρώτα έχουν γνωρίσει κάτι ηχηρότατες πεντάρες και εξάρες, εντός και εκτός έδρας... Ίδιο 2-1 για τους galletti και το 1949... Το τέταρτο 2-1 θα το πετύχουν 21 χρόνια αργότερα το 1970... Οι τριάρες και οι τεσσάρες με τις οποίες τη φιλοδωρούσε η Juve συνεχίστηκαν μέχρι που το 1990 η Bari έσπασε την παράδοσή της και πέτυχε την τελευταία της νίκη επί της Juve στη Serie A με 2-0 (υπάρχει και μια, με 1-0, στη Serie B όταν η Juventus είχε ανέβει ήδη μαθηματικά)...
Όμορφες αναμνήσεις για τον Del Piero
Η τελευταία νίκη της Juve στο Bari έχει υπογραφή Alessandro Del Piero και ημερομηνία 18 Φεβρουαρίου 2001 -οκτώ χρόνια έκαναν οι galletti να ανέβουν ξανά στη Serie A και αυτός που τους ανέβασε ήταν ο Antonio Conte, ως προπονητής πια... Ο capitano έχει συνδέσει, όμως, και για άλλους λόγους το όνομά του με τα ματς κατά της Bari: το 1997, μες στο Μπάρι, πέτυχε ένα γκολ και προκάλεσε δυο αυτογκολ (τελικό σκορ 5-0 για τη Juve) ενώ παίζοντας (και σκοράροντας) κατά των ερυθρόλευκων στις 20 Ιανουαρίου 2007 στη Serie B, συμπλήρωσε τις 500 εμφανίσεις με τη Juventus. Και ένα "ιστορικό ανέκδοτο": στο Bari-Juventus 0-2 της 12ης Φεβρουαρίου 1995, ο Del Piero είχε ανοίξει το σκορ (με πέναλτυ στο 41') και αυτός που είχε βάλει το δεύτερο γκολ, στο 93', ήταν ο Ciro Ferrara...
[1] Από τα 24 γκολ ο Protti είχε βάλει μόνο 5 με πέναλτυ ενώ ο Signori είχε σημειώσει από τα έντεκα βήματα τα 11... Τρία από τα 24 γκολ του ο Protti τα έβαλε στη Juventus. Ένα στο 1-1 στο Τορίνο στις 14 Ιανουαρίου 1996 που η Juve το έπαιξε με 10 παίχτες απ' το 38' (ο Protti άνοιξε το σκορ στο 9' και ισοφάρισε ο Ravanelli με πέναλτυ στο 40') και δυο στο ματς στο Μπάρι της 12ης Μαϊου 1996 το οποίο έληξε 2-2. Για τη Juve είχε σκοράρει ο Vialli μια φορά ενώ το άλλο ήταν αυτογκόλ από σουτ δικό του.
[2] Ήταν το 1984, 8 Φεβρουαρίου. Η Bari προηγήθηκε στο 27', ισοφάρισε ο Scirea αλλά οι ερυθρόλευκοι του Νότου πήραν τη νίκη στις καθυστερήσεις με τον Lopez, τον παίχτη που έδωσε την πρόκριση στη ρεβάνς όταν έγραψε το 2-2 με πέναλτυ στο 90' σβήνοντας τις ελπίδες που είχαν δημιουργήσει τα γκολ του Platini και του Tardelli...
Πηγές: JuWorld.Net, asbari.it. Φωτογραφία: wikipedia
Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2009
Μια μέρα που δεν χάσαμε ποτέ...
H 9η Οκτωβρίου είναι μια από εκείνες της μέρες που όλοι οι φίλαθλοι θα θέλαμε να ζούμε αφού η Juventus ποτέ στην ιστορία της δεν έχασε παίζοντας σαν σήμερα: 10 ματς, από το 1921 ως και το 1988, 8 νίκες, 2 ισοπαλίες, βάλαμε 16 γκολ και δεχθήκαμε μόλις 2. Τα θύματα:- 1921, Juventus-Andrea Doria 2-0
- 1932, Juventus-Roma 1-0 (γκολ του Cesarini)
- 1938, Juventus-Napoli 1-0
- 1949, Juventus-Triestina 3-0
- 1955, Torino-Juventus 0-0
- 1960, Spal-Juventus 1-2 (Boniperti, Nicolè ανέτρεψαν το σκορ)
- 1966, Juventus-Brescia 0-0
- 1968, Juventus-Losanna 2-0 (Κύπελλο Εκθέσεων)
- 1983, Juventus-Milan 2-1 (Platini και Paolo Rossi καθάρισαν στο πρώτο 18λεπτο)
- 1988, Como-Juventus 0-3
Όμως, ο σύλλογος θυμίζει και κάτι άλλο γι' αυτή την ημέρα: ότι την 9η Οκτωβρίου 1996 η Squadra Azzurra του Arrigo Sacchi ξεκινούσε την περιπέτεια για το Μουντιάλ 1998 (της Γαλλίας) νικώντας στην Perugia τη Γεωργία με 1-0 (γκολ του Fabrizio Ravanelli). Σε εκείνο τον αγώνα έπαιξε για πρώτη φορά in azzurro ο Gianluca Pessotto, ο 100° juventino που φόραγε τη φανέλα της Εθνικής.
Πηγή: JuWorld.Net, Juventus.com
Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009
8 Οκτωβρίου, η ημέρα των γκολ
Εκτός από τα γενέθλια του Antonio Cabrini (εδώ), τα οποία βεβαίως θυμήθηκε, η Juventus θύμισε ότι η σημερινή μέρα έχει πέράσει στην ιστορία και για μερικές λαμπρές νίκες με πολλά πολλά γκολ:
- Το 1933, η Juve επικρατούσε στο "derby della Mole" με ένα εκκωφαντικό 4-0 που υπέγραφαν οι Cesarini, Ferrari, Borel II και Sernagiotto.
- 17 χρόνια αργότερα, το 1950, οι bianconeri πετύχαιναν ακόμα ευρύτερο σκορ και μάλιστα κατά της Roma που βρέθηκε να προηγείται μέσα στο Τορίνο με 2-0 μετά από 17'... Η Juve ξύπνησε με ένα γκολ του Boniperti στο 38'. Με τρία γκολ του Karl Hansen (τα δυο με πέναλτυ), δυο του Praest και ένα του John Hansen, η Juventus κέρδισε με 7-2...
- Μετά από άλλα 17 χρόνια, το 1967, ήταν σειρά της Varese να καταρρεύσει, μετρημένα πάντως, μέσα στο Τορίνο: 3-0 μέσα σε 20λεπτο με γκολ των Sacco, Zigoni και Leoncini.
- Τελευταίο περήφανο δείγμα, το 1978. Αντίπαλος η Verona που έκανε το λάθος να ανοίξει το σκορ με τον Calloni (που σκόραρε και λίγο πριν τη λήξη). Μέσα σε 45', από το 14' ως το 59', οι bianconeri απάντησαν 6 φορές! Το τελικό 6-2 υπέγραψαν ο Bettega (δυο γκολ, στο 32' και στο 47'), ο Virdis (άλλα δυο, στο 14' και στο 59'), ο Causio (στο 49') και ο Benetti (στο 54').
Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009
Και όμως, η zona Cesarini είναι bianconera
για να θυμούνται και οι νεότεροι bianconeri πως αντιμετωπίζεις τα ματς στο 90 και κάτι...
Τα γκολ στις καθυστερήσεις, στα τελευταία λεπτά ενός ματς, έχουν ονοματεπώνυμο και είναι bianconero: λέγονται "zona Cesarini", έκφραση που σημαίνει in extremis, "στο και πέντε" και που για χρόνια πολλά στην Ιταλία χρησιμοποιήθηκε όχι μόνον στο ποδόσφαιρο αλλά γενικότερα. Το όνοματεπώνυμό της η "ζώνη" το οφείλει σε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της προπολεμικής Juventus που με τους bianconeri κέρδισε τα 5 scudetti της "χρυσής πενταετίας 1930-1935" και άλλα δυο ως προπονητής μαζί με τον Parola (1959/60, 1960/61), τον bon viveur Renato Cesarini που γεννήθηκε στην Ιταλία (στη Senigallia, έξω από την Ancona) το 1906 αλλά μεγάλωσε στο Buenos Aires όπου μετανάστευσαν οι δικοί του.
Ο άνθρωπος που ανακάλυψε και έφερε τον Omar Sivori
Στον Cesarini, που αφού σταμάτησε νεότατος (στα 31) να παίζει, στην Αργεντινή έγινε προπονητής μιας μυθικής River Plate που οι οπαδοί της ονόμασαν "La Maquina", η Juventus και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο οφείλει την άφιξη ενός άλλου μεγάλου άσου, του Omar Sivori τον οποίο ανέδειξε στη σχολή ποδοσφαίρου που δημιούργησε στη River Plate. Πριν έρθει να αναλάβει τη Juventus είχε περάσει και από τον πάγκο της Boca Juniors... Μετά, στην Ιταλία, δούλεψε για τη Juventus ανακαλύπτοντας ταλέντα -αλλά του ξέφυγε ο Dino Zoff...
Ένα γκολ στις καθυστερήσεις με την Ουγγαρία
Πώς το θυμάται ο ίδιος και πώς... είχε κάνει πρόβα
σε άλλο ένα ματς της Εθνικής μερικούς μήνες πριν...
Η "zona Cesarini" γεννήθηκε ως έκφραση χάρη στην έφεση του δυνατού μεσοπειθετικού να σκοράρει στα τελευταία λεπτά -με τη Juventus έβαλε 53 γκολ σε 147 ματς- και ειδικά χάρη σε ένα γκολ στις καθυστερήσεις το οποίο σημείωσε σε ένα φιλικό Ιταλία-Ουγγαρία στις 13 Δεκεμβρίου 1931 -με αυτό το γκολ, ο Cesarini πήρε τη μπάλα και σκόραρε, οι azzurri επικράτησαν 3-2 αφού είχαν προηγηθεί δυο φορές...
"Για μένα είναι τιμή να έχω συνδέσει το όνομά μου (έστω και χωρίς να έχω κάνει κάτι σπουδαίο) με κάτι τις στο ιταλικό ποδόσφαιρο", έλεγε ο ίδιος και αφηγείτο ότι απ' όταν ήταν πιτσιρίκος και έπαιζε στις τάξεις των Chacarita Juniors, συνήθιζε να σκοράρει στα τελευταία λεπτά του ματς. "Με το που ηρθα στη Juventus θυμάμαι ότι κατάφερα κάποιες φορές κάτι ανάλογο. Αν θυμάμαι καλά σε ένα παιχνίδι με την Palermo και έπειτα σε ένα ματς στη Βουδαπέστη για το Κύπελλο Ευρώπης".
Και έπειτα ήρθαν τα παιχνίδια των azzurri. Ο Cesrani θυμάται ένα Ελβετία-Ιταλία, στις 29 Μαρτίου 1931: ο Stanley Rous, κατοπινός γραμματέας της Αγγλικής Ομοσπονδίας, ήταν διαιτητής και είχε δώσει πέναλτυ στους Ελβετούς για ένα φάουλ του Caligaris. "Μου φάνηκε άδικο, δεν είχαμε παίξει τόσο φοβερά αλλά και πάλι είχαμε δείξει μαι σχετική ανωτερότητα. Να χάσουμε έτσι μου φαινόταν, και φαινόταν σε όλη την ομάδα, μια ταπείνωση που δεν αξίζαμε. Πολλαπλασιάσαμε τις προσπάθειες", αφηγείται και καλά θα ήταν να τον ακούγανε οι σημερινοί bianconeri... "Βγήκαμε όλοι στην επίθεση, πέντε λεπτά, τέσσερα, ήδη φοβόμασταν ότι θα γυρνάγαμε ηττημένοι. Κάποια στιγμή, ήμουν στην περιοχή, μου ήρθε η μπάλα: προσποίηση, δεξί και όλα εντάξει, για εκείνη τη μέρα δεν θα χάναμε πιά"...
Πάντως, η ονομασία "zona Cesarini" γεννήθηκε λίγους μήνες μετά στο ματς με τους Μαγυάρους στο Τορίνο: "τελειώσαμε το πρώτο ημίχρονο με 1-0, με γκολ του Libonatti. Μετά ο Abar ισοφάρισε. Ο κουμπάρος μου "Mumo" Orsi (σ.σ. άλλος θρύλος bianconero) μας έβαλε πάλι μπροστά αλλά ο Avar ξαναϊσοφάρισε. Δεν γινόταν τίπουα, δεν είμαστε σε καλή μέρα", θυμάται και επικαλείται και τη βροχή που είχε βαρύνει το γήπεδο δυσχεραίνοντας τους τεχνίτες Ιταλούς. "Λείπανε λίγα λεπτά, διαιτητής ήταν ο κύριος Mercet. Κάποια στιγμή μου ήρθε η μπάλα. Πάνω μου ήταν ο Kocsis, ένας μπακ που σε γέμιζε τρόμο. Μη μπορώντας να περάσω, έδωσα τη μπάλα στον Costantino που εκείνη τη μέρα δεν ήταν στο ύψος του", λέει και αφού αφξγείται πως ...απομάκρυνε το συμπαίκτη του φτάνει στην κρίσιμη ώρα: "ο τερματοφύλακας Ujvari με κοίταζε προσπαθώντας να μαντέψει σε ποιά μεριά θα κλώτσαγα. Εγώ κοίταξα αριστερά απ' όπου έφτανε ο "Mumo" και έκανα ότι θα έδινα πάσα. Ο μαγυάρος τσίμπησε και πήγε προς τα δεξιά του, έτοιμος να αποκρούσει πιθανό σουτ του Orsi. Τότε σούταρα, δυνατά, για πάρτη μου, στ' αριστερά του τερματοφύλακα ο οποίος, πολύ καλός, πρόλαβε να πεταχτεί προς τη σωστή πλευρά αλλά έφτασε αργά. Η μπάλα έσκασε μπροστά του, κατάφερε να την ακουμπήσει αλλά με τη δύναμη που είχε δεν κατάφερε να τη συγκρατήσει. Έτσι κερδίσαμε 3-2. Και δεν πρόλαβαν καν να ξαναβάλουν τη μπάλα στη σέντρα μιας και το ελβετικό χρονόμετρο του κυρίου Mercet έδειξε το 45' του δευτέρου μέρους"...
Και μερικά κατορθώματα ...μη καθημερινής τρέλας...
Δεν ήταν το μόνο κατόρθωμα του φανταιζί νεαρού που είχε τρελάνει τους πάντες με το αστείρευτο ταλέντο του αλλά και με τη συμπεριφορά του... Ο συμπαίκτης του στη Μadama, Luigi Bertolini, αφηγείται πως μια φορά ο Pozzo, ο προπονητής των Παγκόσμιων τίτλων της Squadra Azzurra, του είχε αναθέσει να φυλάει τον Cirri, ιθύνοντα νου της Ισπανίας σε ένα ματς στο Μπιλμπάο: "όπου πάει, θα πας και εσύ" του είπε. Και ο Cesarini δεν τον άφησε στιγμή με αποτέλεσμα ένα τέταρτο πριν τη λήξη ο Ισπανός να τα παρατήσει και να πάει μόνος του στ' αποδυτήρια! Μέσα σε γενική κατάπληξη, ο Cesarini τον ακολούθησε! Όταν μετά το τέλος του παιχνιδιού (0-0) ο Pozzo επιχείρησε να του κάνει παρατήρηση με σκληρό ύφος, ο "Cé", όπως τον φωνάζαν στη Juventus, με το συνηθισμένο αγγελικό του ύφος ανταπάντησε: "Όταν ένας φρουρός έχει μια αποστολή, οφείλει να την εκτελεί ως το τέλος"!
Bon viveur, ξενύχτης, ανοιχτοχέρης,
παζάρευε τα πρόστιμα με ένα καλό γκολ...
Τέτοιος ήταν ο Cesarini: αυτός ο καλοκάγαθος bon viveur που δάνειζε τους πάντες, κέρναγε
όλη την ομάδα και άφηνε δεκαπλάσια πουρμπουάρ από τους άλλους, είχε ανοίξει νυχτερινό κέντρο στο Τορίνο και συχνά παρακολουθούσε την ορχήστρα που έπαιζε τάνγκο ως τις πρώτες πρωινές ώρες... Ο σύλλογος μάθαινε τα καθέκαστα από ένα δίκτυο πιτσιρικάδων που για μερικές λίρες ξενύχταγαν κοντά στα σπίτια των παιχτών -ο Cesarini το έμαθε και ...πλήρωνε περισσότερα!
Αλλά και πάλι, όταν εμφανιζόταν στην προπόνηση με το καμιλό παλτό πάνω από τις πιτζάμες, το ξενύχτι φαινόταν παρά την εξαιρετική του φυσική κατάσταση... Οπότε, κάποιες φορές ερχόταν και το πρόστιμο. Και εκείνος ατάραχος πλήρωνε... Αν και κάποιες φορές πήγαινε να το διαπραγματευτεί: "αν αγωνιστώ ως πρωταθλητής και βάλω τουλάχιστον ένα γκολ στο επόμενο ματς (και διάλεγε δύσκολα παιχνίδια) θα μου το σβήσετε", έλεγε και... έβαζε γκολ. Τελικά, είχε γίνει τόσο συμπαθής που κάποιες φορές, ο σύλλογος του επέβαλε πρόστιμο αλλά όλο και κάποιος παράγοντας βρισκόταν να το πληρώσει γι' αυτόν...
Ο Renato Cesarini πέρασε στο χώρο του μύθου έχοντας ζήσει σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο ζούσε από τη φαντασία...
Πηγές: Il pallone racconta, zonacesarini.info (απ' όπου και οι φωτογραφίες)
Τα γκολ στις καθυστερήσεις, στα τελευταία λεπτά ενός ματς, έχουν ονοματεπώνυμο και είναι bianconero: λέγονται "zona Cesarini", έκφραση που σημαίνει in extremis, "στο και πέντε" και που για χρόνια πολλά στην Ιταλία χρησιμοποιήθηκε όχι μόνον στο ποδόσφαιρο αλλά γενικότερα. Το όνοματεπώνυμό της η "ζώνη" το οφείλει σε ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της προπολεμικής Juventus που με τους bianconeri κέρδισε τα 5 scudetti της "χρυσής πενταετίας 1930-1935" και άλλα δυο ως προπονητής μαζί με τον Parola (1959/60, 1960/61), τον bon viveur Renato Cesarini που γεννήθηκε στην Ιταλία (στη Senigallia, έξω από την Ancona) το 1906 αλλά μεγάλωσε στο Buenos Aires όπου μετανάστευσαν οι δικοί του.Ο άνθρωπος που ανακάλυψε και έφερε τον Omar Sivori
Στον Cesarini, που αφού σταμάτησε νεότατος (στα 31) να παίζει, στην Αργεντινή έγινε προπονητής μιας μυθικής River Plate που οι οπαδοί της ονόμασαν "La Maquina", η Juventus και το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο οφείλει την άφιξη ενός άλλου μεγάλου άσου, του Omar Sivori τον οποίο ανέδειξε στη σχολή ποδοσφαίρου που δημιούργησε στη River Plate. Πριν έρθει να αναλάβει τη Juventus είχε περάσει και από τον πάγκο της Boca Juniors... Μετά, στην Ιταλία, δούλεψε για τη Juventus ανακαλύπτοντας ταλέντα -αλλά του ξέφυγε ο Dino Zoff...
Ένα γκολ στις καθυστερήσεις με την Ουγγαρία
Πώς το θυμάται ο ίδιος και πώς... είχε κάνει πρόβα
σε άλλο ένα ματς της Εθνικής μερικούς μήνες πριν...
Η "zona Cesarini" γεννήθηκε ως έκφραση χάρη στην έφεση του δυνατού μεσοπειθετικού να σκοράρει στα τελευταία λεπτά -με τη Juventus έβαλε 53 γκολ σε 147 ματς- και ειδικά χάρη σε ένα γκολ στις καθυστερήσεις το οποίο σημείωσε σε ένα φιλικό Ιταλία-Ουγγαρία στις 13 Δεκεμβρίου 1931 -με αυτό το γκολ, ο Cesarini πήρε τη μπάλα και σκόραρε, οι azzurri επικράτησαν 3-2 αφού είχαν προηγηθεί δυο φορές...
"Για μένα είναι τιμή να έχω συνδέσει το όνομά μου (έστω και χωρίς να έχω κάνει κάτι σπουδαίο) με κάτι τις στο ιταλικό ποδόσφαιρο", έλεγε ο ίδιος και αφηγείτο ότι απ' όταν ήταν πιτσιρίκος και έπαιζε στις τάξεις των Chacarita Juniors, συνήθιζε να σκοράρει στα τελευταία λεπτά του ματς. "Με το που ηρθα στη Juventus θυμάμαι ότι κατάφερα κάποιες φορές κάτι ανάλογο. Αν θυμάμαι καλά σε ένα παιχνίδι με την Palermo και έπειτα σε ένα ματς στη Βουδαπέστη για το Κύπελλο Ευρώπης".
Και έπειτα ήρθαν τα παιχνίδια των azzurri. Ο Cesrani θυμάται ένα Ελβετία-Ιταλία, στις 29 Μαρτίου 1931: ο Stanley Rous, κατοπινός γραμματέας της Αγγλικής Ομοσπονδίας, ήταν διαιτητής και είχε δώσει πέναλτυ στους Ελβετούς για ένα φάουλ του Caligaris. "Μου φάνηκε άδικο, δεν είχαμε παίξει τόσο φοβερά αλλά και πάλι είχαμε δείξει μαι σχετική ανωτερότητα. Να χάσουμε έτσι μου φαινόταν, και φαινόταν σε όλη την ομάδα, μια ταπείνωση που δεν αξίζαμε. Πολλαπλασιάσαμε τις προσπάθειες", αφηγείται και καλά θα ήταν να τον ακούγανε οι σημερινοί bianconeri... "Βγήκαμε όλοι στην επίθεση, πέντε λεπτά, τέσσερα, ήδη φοβόμασταν ότι θα γυρνάγαμε ηττημένοι. Κάποια στιγμή, ήμουν στην περιοχή, μου ήρθε η μπάλα: προσποίηση, δεξί και όλα εντάξει, για εκείνη τη μέρα δεν θα χάναμε πιά"...
Πάντως, η ονομασία "zona Cesarini" γεννήθηκε λίγους μήνες μετά στο ματς με τους Μαγυάρους στο Τορίνο: "τελειώσαμε το πρώτο ημίχρονο με 1-0, με γκολ του Libonatti. Μετά ο Abar ισοφάρισε. Ο κουμπάρος μου "Mumo" Orsi (σ.σ. άλλος θρύλος bianconero) μας έβαλε πάλι μπροστά αλλά ο Avar ξαναϊσοφάρισε. Δεν γινόταν τίπουα, δεν είμαστε σε καλή μέρα", θυμάται και επικαλείται και τη βροχή που είχε βαρύνει το γήπεδο δυσχεραίνοντας τους τεχνίτες Ιταλούς. "Λείπανε λίγα λεπτά, διαιτητής ήταν ο κύριος Mercet. Κάποια στιγμή μου ήρθε η μπάλα. Πάνω μου ήταν ο Kocsis, ένας μπακ που σε γέμιζε τρόμο. Μη μπορώντας να περάσω, έδωσα τη μπάλα στον Costantino που εκείνη τη μέρα δεν ήταν στο ύψος του", λέει και αφού αφξγείται πως ...απομάκρυνε το συμπαίκτη του φτάνει στην κρίσιμη ώρα: "ο τερματοφύλακας Ujvari με κοίταζε προσπαθώντας να μαντέψει σε ποιά μεριά θα κλώτσαγα. Εγώ κοίταξα αριστερά απ' όπου έφτανε ο "Mumo" και έκανα ότι θα έδινα πάσα. Ο μαγυάρος τσίμπησε και πήγε προς τα δεξιά του, έτοιμος να αποκρούσει πιθανό σουτ του Orsi. Τότε σούταρα, δυνατά, για πάρτη μου, στ' αριστερά του τερματοφύλακα ο οποίος, πολύ καλός, πρόλαβε να πεταχτεί προς τη σωστή πλευρά αλλά έφτασε αργά. Η μπάλα έσκασε μπροστά του, κατάφερε να την ακουμπήσει αλλά με τη δύναμη που είχε δεν κατάφερε να τη συγκρατήσει. Έτσι κερδίσαμε 3-2. Και δεν πρόλαβαν καν να ξαναβάλουν τη μπάλα στη σέντρα μιας και το ελβετικό χρονόμετρο του κυρίου Mercet έδειξε το 45' του δευτέρου μέρους"...
Και μερικά κατορθώματα ...μη καθημερινής τρέλας...
Δεν ήταν το μόνο κατόρθωμα του φανταιζί νεαρού που είχε τρελάνει τους πάντες με το αστείρευτο ταλέντο του αλλά και με τη συμπεριφορά του... Ο συμπαίκτης του στη Μadama, Luigi Bertolini, αφηγείται πως μια φορά ο Pozzo, ο προπονητής των Παγκόσμιων τίτλων της Squadra Azzurra, του είχε αναθέσει να φυλάει τον Cirri, ιθύνοντα νου της Ισπανίας σε ένα ματς στο Μπιλμπάο: "όπου πάει, θα πας και εσύ" του είπε. Και ο Cesarini δεν τον άφησε στιγμή με αποτέλεσμα ένα τέταρτο πριν τη λήξη ο Ισπανός να τα παρατήσει και να πάει μόνος του στ' αποδυτήρια! Μέσα σε γενική κατάπληξη, ο Cesarini τον ακολούθησε! Όταν μετά το τέλος του παιχνιδιού (0-0) ο Pozzo επιχείρησε να του κάνει παρατήρηση με σκληρό ύφος, ο "Cé", όπως τον φωνάζαν στη Juventus, με το συνηθισμένο αγγελικό του ύφος ανταπάντησε: "Όταν ένας φρουρός έχει μια αποστολή, οφείλει να την εκτελεί ως το τέλος"!
Bon viveur, ξενύχτης, ανοιχτοχέρης,
παζάρευε τα πρόστιμα με ένα καλό γκολ...
Τέτοιος ήταν ο Cesarini: αυτός ο καλοκάγαθος bon viveur που δάνειζε τους πάντες, κέρναγε
όλη την ομάδα και άφηνε δεκαπλάσια πουρμπουάρ από τους άλλους, είχε ανοίξει νυχτερινό κέντρο στο Τορίνο και συχνά παρακολουθούσε την ορχήστρα που έπαιζε τάνγκο ως τις πρώτες πρωινές ώρες... Ο σύλλογος μάθαινε τα καθέκαστα από ένα δίκτυο πιτσιρικάδων που για μερικές λίρες ξενύχταγαν κοντά στα σπίτια των παιχτών -ο Cesarini το έμαθε και ...πλήρωνε περισσότερα!Αλλά και πάλι, όταν εμφανιζόταν στην προπόνηση με το καμιλό παλτό πάνω από τις πιτζάμες, το ξενύχτι φαινόταν παρά την εξαιρετική του φυσική κατάσταση... Οπότε, κάποιες φορές ερχόταν και το πρόστιμο. Και εκείνος ατάραχος πλήρωνε... Αν και κάποιες φορές πήγαινε να το διαπραγματευτεί: "αν αγωνιστώ ως πρωταθλητής και βάλω τουλάχιστον ένα γκολ στο επόμενο ματς (και διάλεγε δύσκολα παιχνίδια) θα μου το σβήσετε", έλεγε και... έβαζε γκολ. Τελικά, είχε γίνει τόσο συμπαθής που κάποιες φορές, ο σύλλογος του επέβαλε πρόστιμο αλλά όλο και κάποιος παράγοντας βρισκόταν να το πληρώσει γι' αυτόν...
Ο Renato Cesarini πέρασε στο χώρο του μύθου έχοντας ζήσει σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο ζούσε από τη φαντασία...
Πηγές: Il pallone racconta, zonacesarini.info (απ' όπου και οι φωτογραφίες)
Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2009
Dino Zoff, ο θρύλος της Juventus που ξεκίνησε από την Udinese αντί να παίξει στο Τορίνο απ' τα 15...
Udinese-Juventus: το αποψινό είναι ένα ματς σημαδιακό για τον μεγάλο Dino Zoff, γέννημα θρέμμα του Friuli που απ' το Udine ξεκίνησε τη μεγάλη του καριέρα στη Serie A για να φτάσει τελικά στη Juventus, την ομάδα που υποστήριζε από μικρός και η οποία θα μπορούσε να τον έχει από μικρό αλλά τον αξιολόγησε λάθος...Juve: "πολύ κοντούλης, ξαναπεράστε"...
Ήταν 15 στα 16, έπαιζε τέρμα στη Marianese, την ομάδα του χωριού του (10 χιλιόμετρα απ' το Ούντινε) και ταυτόχρονα δούλευε μαθητευόμενος σε μηχανουργείο, όταν ο προπονητής του, ο Umberto Donda, αποφάσισε να τον πάει σε ένα κέντρο για νέους που διατηρούσε η Juventus στο Udine. Επικεφαλής ο μεγάλος Renato Cesarini, στυλοβάτης της Juventus των πέντε συνεχόμενων πρωταθλημάτων, ο άνθρωπος που έφερε το Sivori στο Τορίνο. "Πολύ κοντούλης, ξαναπεράστε", ήταν η διάγνωση-εντολή... Ο Zoff έφυγε... Πικραμένος όπως και ο προπoνητής του o Donda που τον πήγε σε έναν άλλο μεγάλο, στον Meazza, στην Inter. Και αυτός έκανε (ευτυχώς) την ίδια διάγνωση και τον έκοψε. Σχεδόν μια δεκαετία μετά, ο Meazza συνάντησε τον Donda και τον ρώτησε τι απέγινε με εκείνο τον πιτσιρίκο που του είχε πάει. Και ο Donda πήρε την εκδίκησή του: "λέγεται Dino Zoff και εδώ και λίγο καιρό έκανε το ντεμπούτο του στην Εθνική"...
...ξαναπέρασε νικώντας μέσα στο Τορίνο
Ότι δεν είδαν οι μεγάλες, το διέβλεψε η Udinese: τον αγόρασε, τον ανέδειξε (ένας άλλος θρύλος της Juve, ο Alfredo Foni) και αφού πέρασε από τις νεανικές ομάδες, τον έβγαλε στη Serie A όπου έκανε το ντεμπούτο του στις 24 Σεπτεμβρίου 1961 σε ένα ατυχές Fiorentina-Udinese 5-2 όπου ο μόνος που δεν έφταιγε ήταν ο Zoff. Ίσα ίσα που ανάγκασε τη Juventus να τον προσέξει, να στείλει έναν άλλο θρύλος της, τον Rosetta να διαπραγματευτεί την αγορά του, αλλά η Udinese δεν πούλησε...
Έτσι ήρθε η σημαδιακή στιγμή: 8 Απριλίου 1962 η Udinese έπαιζε με τη Juventus στο Τορίνο. Δεδομένου ότι και οι δυο ομάδες παίζουν με ασπρόμαυρες φανέλες, αποφασίστηκε η Juve να παίξει με ολόμαυρη εμφάνιση με το (12ο) scudetto ραμμένο στο στήθος... Ολόμαυρα (χωρίς scudetto, βέβαια) φόραγε και ο 20χρονος Zoff, ως τερματοφύλακας της Udinese... Οπότε ο Gaspari, τερματοφύλακας της Juve, του δάνεισε τη δική του φανέλα: λευκή με ασπρόμαυρη μπορντούρα στο λαιμό και τα μανίκια. Φυσικά, ξήλωσαν βιαστικά το scudetto... Βέβαια, όταν θα την φόραγε κανονικά εκείνη τη φανέλα, μετά από 10 χρόνια, ο Zoff θα κέρδιζε 6 scudetti -και δυο Κύπελλα και ένα Κύπελλο Uefa...
Σε εκείνο το ματς, με τη δανεική φανέλα, νικητής ήταν ο Zoff... H Udinese είχε επικρατήσει 3-2 επί της χειρότερης Juventus της ιστορίας της (12η βγήκε)... Οι φιλοξενούμενοι είχαν προηγηθεί 2-0 στο 20' (με Selmosson και Del Pin), η Juventus είχε ισοφαρίσει 2-2 μέσα σε δυο λεπτά (με τον Stacchini στο 34' και τον μεγάλο Charles στο 35') και τελικά η Udinese είχε πάρει τη νίκη στο 76' με τον Rozzoni... Ο κοντούλης είχε ξαναπεράσει...
Πώς έδωσε το 13ο scudetto στη Juve παίζοντας στη Mantova
Μπορεί να χρειάστηκε να περάσει μια δεκαετία για να έρθει στη Juventus αλλά ο Zoff χάρισε στην ομάδα μας ένα scudetto και όταν έπαιζε άλλού... Το 1967, παίζοντας πια στη Mantova, αντιμετώπισε την Inter την τελευταία αγωνιστική: πιάνοντας τ' άπιαστα ο Zoff συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη επί των nerazzurri που καθώς συνδυάστηκε με τη νίκη της Juventus 2-1 επί της Lazio, επέτρεψε στους bianconeri να προσπεράσουν στο νήμα την Inter και να κατακτήσουν το 13ο scudetto...
Θα πέρναγαν μερικά χρόνια ακόμα για να κερδίσει ο ίδιος scudetti, με τη Juve του, βέβαια. Πρώτα πέρασε από τη Napoli όπου κατέκτησε την Εθνική, υπέστη το μοναδικό σοβαρό τραυματισμό της καριέρας του και τελικά έφτασε στο Τορίνο όπου έσπασε όλα τα ρεκόρ: 332 συνεχόμενες παρουσίες στη Serie A (τις 330 με τη Juve), 1.143 λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ με τη Squadra Azzurra, ο μόνος διεθνής που κέρδισε τόσο το Ευρωπαϊκό (1968) όσο και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (1982) 0αυτό το τελευταίο, μάλιστα, πετυχαίνοντας ένα ακόμα ρεκόρ: έγινε ο γηραιότερος παγκόσμιος πρωταθλητής, 40 ετών, 4 μηνών και 14 ημερών. Μια νίκη-ρεκόρ που έγινε και γραμματόσημο!
Αναμνήσεις από μια διαιτησία τόσο σκανδαλώδη
που έκανε έξαλλο έναν πράο άνθρωπο σαν τον Zoff
Οι αναμνήσεις απ' αυτά τα χρόνια, πολλές. Μιας και είναι επίκαιρος ο προβληματισμός για τις διαιτησίες (και ο μύθος για την ευνοημένη Juve), ας σταθούμε σε μια -που είναι ενδιαφέρον ότι την αναφέρει η "Gazzetta dello Sport" Κάνοντας του το αφιέρωμα: 26 Οκτωβρίου 1980, Juventus-Torino. Οι bianconeri προηγήθηκαν με τον Causio στο 18'. Μετά ο διαιτητής Luigi Agnolin ακύρωσε ένα γκολ στον Tardelli και απηύθυνε μια σαφή απειλή στον Bettega: "θα σας κάνω τοσοδούληδες". Η Torino ισοφάρισε στο 60' με τον Graziani και στο 76' έκανε το 1-2 αλλά πώς; Με τον Pulici να πηδάει πάνω στο Zoff που έκανε έξοδο εμποδίζοντάς τον να αποτρέψει τον Graziani απ' το δεύτερο γκολ...
Ο Zoff έμεινε ακίνητος, μετά έτρεξε προς τον Agnolin και αυτός, ο τόσο ήρεμος και συνεσταλμένος άνθρωπος, τράβηξε το διαιτητή οργισμένος για το φάουλ που δεν καταλόγισε, για το γκολ που μέτρησε. Στα αποδυτήρια, αφηγείται η κάθε άλλο παρά φιλική στη Juventus "Gazzetta" δεν ηρέμησε: "σε εκείνο τον κύριο ήθελα να δώσω σφαλιάρα"... Ο Luigi Agnolin διηύθυνε στην καριέρα του 45 ματς της Juventus από τα οποία οι bianconeri κέρδισαν τα 19 ενώ είχαν ένα υψηλό ποσοστό ηττών: 13...
Παρά το βαθμό που παρακρατήθηκε (τότε η νίκη έδινε 2 βαθμούς), η Juventus κατάφερε να κατακτήσει το 19ο scudetto της. Αλλά ο μύθος της ευνοημένης Juventus θέλει να ξεχνά αυτό το επεισόδιο και να θυμάται τις διαμαρτυρίες της Roma για ένα τέρμα της στους bianconeri το οποίο ακυρώθηκε ως οφσάιντ από τον διαιτητή ο ποίος νωρίτερα είχε αφήσει με 10 παίχτες τη Juventus και μετά τρία χρόνια κατηγορήθηκε ότι μεσολάβησε υπέρ των πρωτευουσιάνων σε διεθνές ματς (όλα εδώ)... Έτσι είναι οι μύθοι: βολικά παραμύθια...
Πηγή: Gazzetta dello Sport, calciofans.com, JuWorld.Net,
Τετάρτη 5 Νοεμβρίου 2008
Tango e spaghetti, αφιέρωμα στο μεγάλο Sivori γιορτάζοντας το 2-0 του Del Piero επί της Real
Αργεντινή, San Nicolás de los Arroyos, 2 Οκτωβρίου 1935 γεννιέται ένα από τα πιο λαμπερά αστέρια που έλαμψαν ποτέ στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, ο Omar Enrique Sivori, "το βίτσιο όποιου αγαπάει το ποδόσφαιρο", όπως συνήθιζε να λέει ο Avvocato Agnelli που με τα δυο γκολ του Del Piero πριν από λίγο επί της Real στο "Bernabeu" αποδείχθηκε ότι κάτι ήξερε που τον έλεγε "Pinturicchio". Μετά από αυτήν ιστορική νίκη, 46 χρόνια από εκείνη που είχε υπογράψει ο Sivori, το σωστό είναι να ξαναδούμε εκείνο τον μεγάλο άσο...
Ο "El Cabezón" (παρατσούκλι που αναφερόταν στο ατίθασο μαλλί του) ή άλλως "El Gran Zurdo" (λόγω του φοβερού αριστερού του σουτ) έμαθε τη μπάλα στις αλάνες της Αργεντινής και έκανε το μεγάλο βήμα μέσα από τις τάξεις της River Plate όπου -κοίτα πως έρχονται τα πράγματα...- τον ανέδειξε ένα μεγάλος juventino, ο Renato Cesarini, ένας από τους πυλώνες της "χρυσής πενταετίας" της Juventus, που εκείνη την εποχή ήταν προπονητής των Ελπίδων της River Plate...
Στα 22 κέρδισε την Copa América με την Αργεντινή
Στα 19 του ο Sivori κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα και κερδίζει 3 πρωταθλήματα Αργεντινής (1955,1956,1957) ενώ το 1957 κέρδισε την 25η διοργάνωση της Copa América με την Εθνική Αργεντινής στο
Περού σημειώνοντας 3 γκολ: στο 3-0 επί του Ισημερινού, στο 6-2 επί της Χιλής (άνοιξε το σκορ στο 7') και στο 1-2 από το Περού -ήταν το γκολ της προσωρινής ισοφάρισης στο τελευταίο ματς της διοργάνωσης, όταν όλα είχαν κριθεί καθώς η Αργεντινή είχε ήδη νικήσει τη Βραζιλία με 3-0. Με 5 νίκες στα 6 παιχνίδια και μια εντυπωσιακή διαφορά τερμάτων (25-6) η Αργεντινή κατακτούσε τον 11ο τίτλο της (στη φωτογραφία, όρθιοι από αριστερά: Giménez, Stábile (προπονητής), Domínguez, Dellacha, Rossi, Vairo και Schadlein. Καθιστοί: Corbatta, Maschio, Angelillo, Sivori και Cruz) και ο Sivori ετοιμαζόταν να αποχαιρετίσει τα πάτρια εδάφη: η Juventus τον καλούσε... Εκεί θα ξανάβρισκε άλλωστε και τον Cesarini... Όπως τον καλούσε και η Εθνική Ιταλίας... Οι Αργεντινοί θα θυμούνται για πάντα, όμως, τους "Αγγέλους με το βρώμικο πρόσωπο" [1], όπως είχαν βαφτίσει την τριάδα Omar Enrique Sivori, Antonio Valentin Angelillo και Humberto Maschio που είχαν βάλει τα 20 από τα 25 γκολ της Αργεντινής: 9 ο Maschio (πρώτος σκόρερ του τουρνουά), 8 ο Angelillo, 3 ο Sivori. Και οι τρεις πέταξαν για το campionato...
Umberto Agnelli: "πάνε δυο χρόνια που σε περιμένουμε"
Omar Sivori: "και εγώ περιμένω τη Juventus, πέντε"...
Ήταν 1957, Ιούνιο, όταν ο Sivori προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο "Malpensa" του Μιλάνο. Αφηγείται ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του "Cara Juventus ….", γραμμένη το 1965 σε συνεργασία με τον Gian Paolo Ormezzano: "με φόρτωσαν σε ένα αυτοκίνητο που σταμάτησε μόνο στα διόδια της Novara, στην autostrada μεταξύ Μιλάνο και Τορίνο. Εκεί με ανέβασαν σε ένα άλλο αμάξι. Στο τιμόνι ήταν ο Umberto Agnelli. "Πάνε δυο χρόνια που σε περιμένουμε", μου είπε χαμογελώντας. "Και εγώ περιμένω τη Juventus εδώ και πέντε χρόνια", του απάντησα με κάτι ισπανικά εύκολα κατανοητά [...] Συναισθηματικά, εγώ ήμουν ήδη της Juventus πολύ πριν υπογράψω. Ο ασπόμαυρος (bianconero) μύθος που μου είχε αφηγηθεί ο Renato Cesarini με είχε μαγέψει. Όταν είχαν κινηθεί οι απεσταλμένοι της Juventus, με επικεφαλής έναν αγαπητό φίλο που δεν υπάρχει πια, τον Carletto Levi, όλα μου είχαν φανεί απολύτως λογικά, φυσιολογικά. Εγώ "έπρεπε" να καταλήξω στη Juventus. Τρία χρόνια πριν, ο Di Stefano είχε πάει στη Real Madrid για 2 εκατ. πέσος. Στις αρχές εκείνου του καλοκαιριού του '57, η Inter είχε πάρει τον Angelillo και η Bologna τον Maschio: για τον κάθε παίχτη είχαν καταβληθεί 5 εκατ. πέσος. Η Inter είχε προσπαθήσει να με πάρει από τη River. Είχε ασχοληθεί με τις διαπραγματεύσεις κάποιος Latronico. Οι προσφορές του είχαν ανέβει από τα 5 στα 6 και μετά στα 7 εκατ. πέσος και τελικά είχαν πλησιάσει το "τρελό" ποσό που είχε ζητήσει η River που είχε ανάγκη για λεφτά για να ξαναφτιάξει την κεντρική εξέδρα: 10 εκατ. πέσος, περίπου 160 εκατ. λιρέτες, ένα ρεκόρ για εκείνη την εποχή. Οι κινήσεις της Inter μπλοκαρίστηκαν λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων. [...] Μόλις ξαναβρέθηκαν τα χαρτιά μου, βρήκα στο δρόμο του τη Juventus. Αυτή ήταν που έβγαλε από το πορτοφόλι εκείνα τα 10 εκ. Σε μένα αναλογούσε μια πολύ καλή αμοιβή".
"Τι να το κάνω το δεξί;"
Κατά την παρουσίασή του, ο Sivori έδειξε ποιος ήταν, ως παίχτης και ως ανθρώπινος τύπος. Έπαιξε λίγο με τη μπάλα μπροστά στον Avvocato που, ως γνώστης του αντικειμένου, του είπε πως ήταν καλός αλλά δεν ήξερε να χρησιμοποιεί το δεξί πόδι. Ο γνωστός και ως "El Gran Zurdo", Omar Sivori πήρε τη μπάλα και έκανε τρεις τέσσερις γύρους του γηπέδου παίζοντας την με το αριστερό και η μπάλα δεν του έπεσε ούτε μια φορά... Μετά στάθηκε μπροστά στον Avvocato και με εντελώς φυσικό τρόπο του είπε: "κατά την άποψή σας, τι θα έπρεπε να κάνω με το δεξί;"!
Έτσι μπήκε στη Juventus ο Sivori, έδεσε με τον "καλοκάγαθο" γίγαντα John Charles, όχι τόσο με τον Boniperti (λέγεται ότι σταμάτησε πρόωρα γιατί δεν άντεχε να είναι δεύτερος), αλλά όσο έπαιξαν, οι τρεις μαζί θα ξαναφέρουν τη Juve στα ψηλότερα σκαλοπάτια. Έπαιξε 8 χρόνια (253 εμφανίσεις και 33 αγωνιστικές χαμένες λόγω αποβολών: ρεκόρ), έβαλε 167 γκολ, κέρδισε 3 πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα. Κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα ως καλύτερος παίχτης στον κόσμο το 1961. Και τους τρέλανε όλους: δεν του άρεσαν οι προπονήσεις, προτιμούσε το ξενύχτι, τα χαρτιά, το ουίσκυ και το τσιγάρο, μια άστατη ζωή... Αλλά όταν έπιανε τη μπάλα στα πόδια του...
Ένα πρωινό παρουσιάστηκε στην προπόνηση με τα μάτια πρησμένα από το ξενύχτι. Οι άλλοι έτρεχαν ήδη ένα εικοσάλεπτο. Ο Sivori πήγε και ξάπλωσε στο χορτάρι. Τον πλησιάζει ο βοηθός προπονητή, ξαπλώνει δίπλα και του ακουμπάει τη μπάλα στο πόδι. Νιώθωντας τη μπάλα, ο Sivori άνοιξε το μάτι και μένοντας πάντα ξαπλωμένος της έδωσε ύψος και άρχισε τις εναέριες πασίτσες με τον προπονητή -όλοι έμειναν να χαζεύουν το ακροβατικό μέχρι που ο Sivori σηκώθηκε, έβαλε τη μπάλα στο σημείο του πέναλτυ και στοιχημάτισε με τον Gren και τον Parola, ποιά δοκάρια (οριζόντια και κάθετα) θα πετύχαινε κάθε φορά: τώρα το "Γ" αριστερά, τώρα το εσωτερικό του δεξιού δοκαριού, τώρα το οριζόντιο δοκάρι. Αστόχησε μια φορά στις δέκα...
Κόλπα, παιχνίδι, διασκέδαση, πρόκληση πέρα από τα όρια
Παιδί της μεγάλης αργεντίνικης σχολής, που βλέπει τη μπάλα ως αυτό που είναι: παιχνίδι, διασκέδαση, ο Sivori διασκέδαζε μέσα στο γήπεδο, εκεί όπου εμφανιζόταν με τις κάλτσες κατεβασμένες, να προκαλεί τους αντιπάλους του. Ακόμα θυμούνται ένα Juventus-Sampdoria κατά το οποίο έφτασε την πρόκληση πέρα από κάθε όριο: αφού πέρασε και τον τερματοφύλακα σταμάτησε πάνω στη γραμμή με τη μπάλα κάτω απ' το πόδι περιμένοντας να επιστρέψει ο αντίπαλος αμυντικός και όταν αυτός ο φουκαράς, κάποιος Vincenzi, έφτασε ασθμαίνοντας και έκανε να του ορμήσει, έσπρωξε τη μπαλα προς τα πίσω αφήνοντας τον να πέσει στα δίχτυα και έπειτα έσπρωξε εκεί μέσα και τη μπάλα...
Σε έναν άλλο ματς, με την Padova, που η Juventus κέρδιζε με άνεση [2], ο διαιτητής έδωσε ένα αμφισβητούμενο πέναλτυ στους bianconeri, λίγο πριν τη λήξη του παιχνιδιού. Οι παίχτες της Padova τα πήραν με το διαιτητή αλλά ο Sivori τους ηρέμησε υποσχόμενος στον τερματοφύλακα, τον Pin, ότι θα έριχνε τη μπάλα στα δεξιά. Ο τερματοφύλακας τον εμπιστεύτηκε, έπεσε στα δεξιά του και είδε τη μπάλα να περνά στ' αριστερά του... Όταν πήγε
να ζητήσει το λόγο στο Sivori, αυτός του απάντησε αθώα ότι εκείνη ήταν η δική του δεξιά, όχι η δική του... (στη φωτογραφία ο Pele' με τον Sivori στο φιλικό Santos-Juventus, στις 23 Ιουνίου 1963).
Η σύγκρουση με τον "λοχία" Herrera
οδηγεί στην παραχώρηση του Sivori στη Napoli...
Τα χρόνια περνάνε, τη σεζόν του μεγάλου άθλου -το '62, όταν η Juve έγινε η πρώτη ομάδα που κέρδισε τη Real του Di Stefano και του Puskas μέσα στη Μαδρίτη- η ομάδα ήρθε 12η... Αλλάζει ο προπονητής και το 1964 έρχεται ο "λοχίας" Herrera που δεν ανέχεται ούτε ξενύχτια ούτε καθυστερήσεις... Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και κερδισμένος βγαίνει ο προπονητής... Ο Sivori παραχωρείται στη Napoli, όπου θα συναντηθεί με δυο άλλους μεγάλους που αργότερα θα ακολουθήσουν την ανάποδη πορεία και θα φτάσουν στο Τορίνο: τον Altafini και τον Zoff (που χρεώνεται και έναν τραυματισμό του Sivori από την εποχή που έπαιζε τερματοφύλακας στη Mantova). Η Juventus θα ξαναπάρει το scudetto, το 1967 από την Inter την τελευταία αγωνιστική [3], αλλά ο Avvocato θα μείνει με την πίκρα που έδιωξε τον μικρόσωμο φανταιζί άσο του με τη μεθυστική ντρίμπλα για να δει την ομάδα να παίζει αυτό το σφιχτό ποδόσφαιρο που δεν του άρεσε...
Ένας καυγάς, μια αποβολή και τέλος...
Ο Sivori συνέχισε τα κόλπα στη Napoli αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός, κατά τη διάρκεια μιας τουρνέ στην Κολομβία το '67 θα τον κρατήσει για μήνες εκτός αγωνιστικών χώρων. Ένας καυγάς στο Napoli-Juve [4] θα σημάνει την αρχή του τέλους της καριέρας του "El Cabezon": o Herrera θα βάλει πάνω του τον γρήγορο Erminio Favalli που αφού υπέστη ένα φάουλ από τον Sivori, στήνει μια σκηνή που οδήγησε τον διαιτητή Pieroni να αποβάλει τον Sivori. Αυτός αντέδρασε, ο καυγάς γενικεύθηκε, πλακώθηκαν και ο Panzanato με τον Salvadore, και αποβλήθηκαν. Ο Sivori τιμωρήθηκε με 6 αγωνιστικές και λίγο μετά γύρισε στην Αργεντινή όπου κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, μόλις στα 34...
Στη συνέχεια θα ξαναβρεθεί δίπλα στη Juventus, το 1994 όταν θα αναλάβει υπεύθυνος Λατινικής Αμερικής για τα ταλέντα που έψαχναν οι bianconeri. Πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 2005, μόλις στα 69, από καρκίνο στο πάγκρεας, στην πόλη όπου γεννήθηκε.
[1] Το παρατσούκλι το οφείλουν στην ομώνυμη ταινία του '38 ("Angels With Dirty Faces") σε σκηνοθεσία Michael Curtiz με τους James Cagney, Pat O' Brien και Humphrey Bogart.
[2] Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1959, Padova-Juventus, 0-3 στο 87' με γκολ του Stivanello (είχαν προηγηθεί εκείνα του Cervato στο 6' και του Stacchini στο 85') όταν ο διιατητής έδωσε το πέναλτυ στο 89' με το οποίο ο Sivori έγραψε το τελικό 4-0...
[3] Την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος 1966/67, η Inter ήταν ένα βαθμό μπροστά από τη Juventus: 48 έναντι 47. Η Juve φιλοξενούσε τη Lazio και κέρδισε 2-1, στέλνοντας τους biancocelesti στη Serie B, έφτασε τους 49 βαθμούς, προσπέρασε την Inter και κέρδισε το 13ο scudetto. Τα δυο γκολ των bianconeri ήταν του Bercellino I, στο 47' και του Zigoni στο 62' -οι laziali είχαν καταφέρει να μειώσουν στο 87' με πέναλτυ... Η Inter (perdazzurri βγήκαν με κάτι τέτοια) έπαιζε στη Mantova, εκεί όπου η τοπική ομάδα (με τερματοφύλακα τον Zoff), δυο αγωνιστικές πριν είχε κόψει ένα κρισιμότατο βαθμό από τους bianconeri ισοφαρίζοντας σε 1-1 το γκολ του Menichelli από το 3'... Και όμως, εκείνη την Κυριακή η Inter έχασε με 1-0 (το ματς και το scudetto) χάρη σε μια "πατάτα" του τερματοφύλακά τους, Sarti σε μια ακίνδυνη μπαλιά του πρώην της, Di Giacomo, του μόνου που είχε αρνηθεί το πριμ για νίκη και που σε εκείνη τη φάση, στο 49', αντί να μπει στην περιοχή, είχε πάει στα άκρα αφήνοντας τον πρώην συμπαίκτη του Picchi (που του είπε: "μείνε στα πλάγια!") να τον συνοδεύσει -και μετά απ' όλα αυτά αφήναν υπαινιγμούς κατά της Juve επειδή ο Sarti ήρθε την επόμενη χρονιά στο Τορίνο... Ξεχνώντας ότι μια βδομάδα μετά απ' αυτό το ματς, η Inter θα έχανε 3-2 στον έναν ημιτελικό του Κυπέλλου Ιταλίας από την Padova, που ήταν στη ...Serie B και τελικά έχασε στον τελικό με 1-0 από τη Milan (η οποία είχε φτάσει εκεί αποκλείοντας -ακριβώς!- τη Juve με 2-1)... Ξεχνώντας ότι τρεις μέρες πριν το ματς με τη Mantova, η Inter είχε χάσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών στη Λισαβώνα από τη Celtic... Ήταν το τέλος της "μεγάλης Inter"...
[4] 1η Δεκεμβρίου 1968, ο Anastasi άνοιξε το σκορ στο 13' για τη Juve παγώνοντας το San Paolo αλλά η Napoli, με δυο γκολ του Montefusco, κέρδισε το ματς με 2-1...
Πηγές: Il pallone racconta, Ju29ro.com, JuWorld.Net
Ο "El Cabezón" (παρατσούκλι που αναφερόταν στο ατίθασο μαλλί του) ή άλλως "El Gran Zurdo" (λόγω του φοβερού αριστερού του σουτ) έμαθε τη μπάλα στις αλάνες της Αργεντινής και έκανε το μεγάλο βήμα μέσα από τις τάξεις της River Plate όπου -κοίτα πως έρχονται τα πράγματα...- τον ανέδειξε ένα μεγάλος juventino, ο Renato Cesarini, ένας από τους πυλώνες της "χρυσής πενταετίας" της Juventus, που εκείνη την εποχή ήταν προπονητής των Ελπίδων της River Plate...
Στα 22 κέρδισε την Copa América με την Αργεντινή
Στα 19 του ο Sivori κάνει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα και κερδίζει 3 πρωταθλήματα Αργεντινής (1955,1956,1957) ενώ το 1957 κέρδισε την 25η διοργάνωση της Copa América με την Εθνική Αργεντινής στο
Περού σημειώνοντας 3 γκολ: στο 3-0 επί του Ισημερινού, στο 6-2 επί της Χιλής (άνοιξε το σκορ στο 7') και στο 1-2 από το Περού -ήταν το γκολ της προσωρινής ισοφάρισης στο τελευταίο ματς της διοργάνωσης, όταν όλα είχαν κριθεί καθώς η Αργεντινή είχε ήδη νικήσει τη Βραζιλία με 3-0. Με 5 νίκες στα 6 παιχνίδια και μια εντυπωσιακή διαφορά τερμάτων (25-6) η Αργεντινή κατακτούσε τον 11ο τίτλο της (στη φωτογραφία, όρθιοι από αριστερά: Giménez, Stábile (προπονητής), Domínguez, Dellacha, Rossi, Vairo και Schadlein. Καθιστοί: Corbatta, Maschio, Angelillo, Sivori και Cruz) και ο Sivori ετοιμαζόταν να αποχαιρετίσει τα πάτρια εδάφη: η Juventus τον καλούσε... Εκεί θα ξανάβρισκε άλλωστε και τον Cesarini... Όπως τον καλούσε και η Εθνική Ιταλίας... Οι Αργεντινοί θα θυμούνται για πάντα, όμως, τους "Αγγέλους με το βρώμικο πρόσωπο" [1], όπως είχαν βαφτίσει την τριάδα Omar Enrique Sivori, Antonio Valentin Angelillo και Humberto Maschio που είχαν βάλει τα 20 από τα 25 γκολ της Αργεντινής: 9 ο Maschio (πρώτος σκόρερ του τουρνουά), 8 ο Angelillo, 3 ο Sivori. Και οι τρεις πέταξαν για το campionato...Umberto Agnelli: "πάνε δυο χρόνια που σε περιμένουμε"
Omar Sivori: "και εγώ περιμένω τη Juventus, πέντε"...
Ήταν 1957, Ιούνιο, όταν ο Sivori προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο "Malpensa" του Μιλάνο. Αφηγείται ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του "Cara Juventus ….", γραμμένη το 1965 σε συνεργασία με τον Gian Paolo Ormezzano: "με φόρτωσαν σε ένα αυτοκίνητο που σταμάτησε μόνο στα διόδια της Novara, στην autostrada μεταξύ Μιλάνο και Τορίνο. Εκεί με ανέβασαν σε ένα άλλο αμάξι. Στο τιμόνι ήταν ο Umberto Agnelli. "Πάνε δυο χρόνια που σε περιμένουμε", μου είπε χαμογελώντας. "Και εγώ περιμένω τη Juventus εδώ και πέντε χρόνια", του απάντησα με κάτι ισπανικά εύκολα κατανοητά [...] Συναισθηματικά, εγώ ήμουν ήδη της Juventus πολύ πριν υπογράψω. Ο ασπόμαυρος (bianconero) μύθος που μου είχε αφηγηθεί ο Renato Cesarini με είχε μαγέψει. Όταν είχαν κινηθεί οι απεσταλμένοι της Juventus, με επικεφαλής έναν αγαπητό φίλο που δεν υπάρχει πια, τον Carletto Levi, όλα μου είχαν φανεί απολύτως λογικά, φυσιολογικά. Εγώ "έπρεπε" να καταλήξω στη Juventus. Τρία χρόνια πριν, ο Di Stefano είχε πάει στη Real Madrid για 2 εκατ. πέσος. Στις αρχές εκείνου του καλοκαιριού του '57, η Inter είχε πάρει τον Angelillo και η Bologna τον Maschio: για τον κάθε παίχτη είχαν καταβληθεί 5 εκατ. πέσος. Η Inter είχε προσπαθήσει να με πάρει από τη River. Είχε ασχοληθεί με τις διαπραγματεύσεις κάποιος Latronico. Οι προσφορές του είχαν ανέβει από τα 5 στα 6 και μετά στα 7 εκατ. πέσος και τελικά είχαν πλησιάσει το "τρελό" ποσό που είχε ζητήσει η River που είχε ανάγκη για λεφτά για να ξαναφτιάξει την κεντρική εξέδρα: 10 εκατ. πέσος, περίπου 160 εκατ. λιρέτες, ένα ρεκόρ για εκείνη την εποχή. Οι κινήσεις της Inter μπλοκαρίστηκαν λόγω γραφειοκρατικών προβλημάτων. [...] Μόλις ξαναβρέθηκαν τα χαρτιά μου, βρήκα στο δρόμο του τη Juventus. Αυτή ήταν που έβγαλε από το πορτοφόλι εκείνα τα 10 εκ. Σε μένα αναλογούσε μια πολύ καλή αμοιβή".
"Τι να το κάνω το δεξί;"
Κατά την παρουσίασή του, ο Sivori έδειξε ποιος ήταν, ως παίχτης και ως ανθρώπινος τύπος. Έπαιξε λίγο με τη μπάλα μπροστά στον Avvocato που, ως γνώστης του αντικειμένου, του είπε πως ήταν καλός αλλά δεν ήξερε να χρησιμοποιεί το δεξί πόδι. Ο γνωστός και ως "El Gran Zurdo", Omar Sivori πήρε τη μπάλα και έκανε τρεις τέσσερις γύρους του γηπέδου παίζοντας την με το αριστερό και η μπάλα δεν του έπεσε ούτε μια φορά... Μετά στάθηκε μπροστά στον Avvocato και με εντελώς φυσικό τρόπο του είπε: "κατά την άποψή σας, τι θα έπρεπε να κάνω με το δεξί;"!
Έτσι μπήκε στη Juventus ο Sivori, έδεσε με τον "καλοκάγαθο" γίγαντα John Charles, όχι τόσο με τον Boniperti (λέγεται ότι σταμάτησε πρόωρα γιατί δεν άντεχε να είναι δεύτερος), αλλά όσο έπαιξαν, οι τρεις μαζί θα ξαναφέρουν τη Juve στα ψηλότερα σκαλοπάτια. Έπαιξε 8 χρόνια (253 εμφανίσεις και 33 αγωνιστικές χαμένες λόγω αποβολών: ρεκόρ), έβαλε 167 γκολ, κέρδισε 3 πρωταθλήματα και 3 Κύπελλα. Κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα ως καλύτερος παίχτης στον κόσμο το 1961. Και τους τρέλανε όλους: δεν του άρεσαν οι προπονήσεις, προτιμούσε το ξενύχτι, τα χαρτιά, το ουίσκυ και το τσιγάρο, μια άστατη ζωή... Αλλά όταν έπιανε τη μπάλα στα πόδια του...
Ένα πρωινό παρουσιάστηκε στην προπόνηση με τα μάτια πρησμένα από το ξενύχτι. Οι άλλοι έτρεχαν ήδη ένα εικοσάλεπτο. Ο Sivori πήγε και ξάπλωσε στο χορτάρι. Τον πλησιάζει ο βοηθός προπονητή, ξαπλώνει δίπλα και του ακουμπάει τη μπάλα στο πόδι. Νιώθωντας τη μπάλα, ο Sivori άνοιξε το μάτι και μένοντας πάντα ξαπλωμένος της έδωσε ύψος και άρχισε τις εναέριες πασίτσες με τον προπονητή -όλοι έμειναν να χαζεύουν το ακροβατικό μέχρι που ο Sivori σηκώθηκε, έβαλε τη μπάλα στο σημείο του πέναλτυ και στοιχημάτισε με τον Gren και τον Parola, ποιά δοκάρια (οριζόντια και κάθετα) θα πετύχαινε κάθε φορά: τώρα το "Γ" αριστερά, τώρα το εσωτερικό του δεξιού δοκαριού, τώρα το οριζόντιο δοκάρι. Αστόχησε μια φορά στις δέκα...
Κόλπα, παιχνίδι, διασκέδαση, πρόκληση πέρα από τα όρια
Παιδί της μεγάλης αργεντίνικης σχολής, που βλέπει τη μπάλα ως αυτό που είναι: παιχνίδι, διασκέδαση, ο Sivori διασκέδαζε μέσα στο γήπεδο, εκεί όπου εμφανιζόταν με τις κάλτσες κατεβασμένες, να προκαλεί τους αντιπάλους του. Ακόμα θυμούνται ένα Juventus-Sampdoria κατά το οποίο έφτασε την πρόκληση πέρα από κάθε όριο: αφού πέρασε και τον τερματοφύλακα σταμάτησε πάνω στη γραμμή με τη μπάλα κάτω απ' το πόδι περιμένοντας να επιστρέψει ο αντίπαλος αμυντικός και όταν αυτός ο φουκαράς, κάποιος Vincenzi, έφτασε ασθμαίνοντας και έκανε να του ορμήσει, έσπρωξε τη μπαλα προς τα πίσω αφήνοντας τον να πέσει στα δίχτυα και έπειτα έσπρωξε εκεί μέσα και τη μπάλα...
Σε έναν άλλο ματς, με την Padova, που η Juventus κέρδιζε με άνεση [2], ο διαιτητής έδωσε ένα αμφισβητούμενο πέναλτυ στους bianconeri, λίγο πριν τη λήξη του παιχνιδιού. Οι παίχτες της Padova τα πήραν με το διαιτητή αλλά ο Sivori τους ηρέμησε υποσχόμενος στον τερματοφύλακα, τον Pin, ότι θα έριχνε τη μπάλα στα δεξιά. Ο τερματοφύλακας τον εμπιστεύτηκε, έπεσε στα δεξιά του και είδε τη μπάλα να περνά στ' αριστερά του... Όταν πήγε
να ζητήσει το λόγο στο Sivori, αυτός του απάντησε αθώα ότι εκείνη ήταν η δική του δεξιά, όχι η δική του... (στη φωτογραφία ο Pele' με τον Sivori στο φιλικό Santos-Juventus, στις 23 Ιουνίου 1963).Η σύγκρουση με τον "λοχία" Herrera
οδηγεί στην παραχώρηση του Sivori στη Napoli...
Τα χρόνια περνάνε, τη σεζόν του μεγάλου άθλου -το '62, όταν η Juve έγινε η πρώτη ομάδα που κέρδισε τη Real του Di Stefano και του Puskas μέσα στη Μαδρίτη- η ομάδα ήρθε 12η... Αλλάζει ο προπονητής και το 1964 έρχεται ο "λοχίας" Herrera που δεν ανέχεται ούτε ξενύχτια ούτε καθυστερήσεις... Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη και κερδισμένος βγαίνει ο προπονητής... Ο Sivori παραχωρείται στη Napoli, όπου θα συναντηθεί με δυο άλλους μεγάλους που αργότερα θα ακολουθήσουν την ανάποδη πορεία και θα φτάσουν στο Τορίνο: τον Altafini και τον Zoff (που χρεώνεται και έναν τραυματισμό του Sivori από την εποχή που έπαιζε τερματοφύλακας στη Mantova). Η Juventus θα ξαναπάρει το scudetto, το 1967 από την Inter την τελευταία αγωνιστική [3], αλλά ο Avvocato θα μείνει με την πίκρα που έδιωξε τον μικρόσωμο φανταιζί άσο του με τη μεθυστική ντρίμπλα για να δει την ομάδα να παίζει αυτό το σφιχτό ποδόσφαιρο που δεν του άρεσε...
Ένας καυγάς, μια αποβολή και τέλος...
Ο Sivori συνέχισε τα κόλπα στη Napoli αλλά ένας σοβαρός τραυματισμός, κατά τη διάρκεια μιας τουρνέ στην Κολομβία το '67 θα τον κρατήσει για μήνες εκτός αγωνιστικών χώρων. Ένας καυγάς στο Napoli-Juve [4] θα σημάνει την αρχή του τέλους της καριέρας του "El Cabezon": o Herrera θα βάλει πάνω του τον γρήγορο Erminio Favalli που αφού υπέστη ένα φάουλ από τον Sivori, στήνει μια σκηνή που οδήγησε τον διαιτητή Pieroni να αποβάλει τον Sivori. Αυτός αντέδρασε, ο καυγάς γενικεύθηκε, πλακώθηκαν και ο Panzanato με τον Salvadore, και αποβλήθηκαν. Ο Sivori τιμωρήθηκε με 6 αγωνιστικές και λίγο μετά γύρισε στην Αργεντινή όπου κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, μόλις στα 34...
Στη συνέχεια θα ξαναβρεθεί δίπλα στη Juventus, το 1994 όταν θα αναλάβει υπεύθυνος Λατινικής Αμερικής για τα ταλέντα που έψαχναν οι bianconeri. Πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου 2005, μόλις στα 69, από καρκίνο στο πάγκρεας, στην πόλη όπου γεννήθηκε.
[1] Το παρατσούκλι το οφείλουν στην ομώνυμη ταινία του '38 ("Angels With Dirty Faces") σε σκηνοθεσία Michael Curtiz με τους James Cagney, Pat O' Brien και Humphrey Bogart.
[2] Ήταν 27 Σεπτεμβρίου 1959, Padova-Juventus, 0-3 στο 87' με γκολ του Stivanello (είχαν προηγηθεί εκείνα του Cervato στο 6' και του Stacchini στο 85') όταν ο διιατητής έδωσε το πέναλτυ στο 89' με το οποίο ο Sivori έγραψε το τελικό 4-0...
[3] Την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος 1966/67, η Inter ήταν ένα βαθμό μπροστά από τη Juventus: 48 έναντι 47. Η Juve φιλοξενούσε τη Lazio και κέρδισε 2-1, στέλνοντας τους biancocelesti στη Serie B, έφτασε τους 49 βαθμούς, προσπέρασε την Inter και κέρδισε το 13ο scudetto. Τα δυο γκολ των bianconeri ήταν του Bercellino I, στο 47' και του Zigoni στο 62' -οι laziali είχαν καταφέρει να μειώσουν στο 87' με πέναλτυ... Η Inter (perdazzurri βγήκαν με κάτι τέτοια) έπαιζε στη Mantova, εκεί όπου η τοπική ομάδα (με τερματοφύλακα τον Zoff), δυο αγωνιστικές πριν είχε κόψει ένα κρισιμότατο βαθμό από τους bianconeri ισοφαρίζοντας σε 1-1 το γκολ του Menichelli από το 3'... Και όμως, εκείνη την Κυριακή η Inter έχασε με 1-0 (το ματς και το scudetto) χάρη σε μια "πατάτα" του τερματοφύλακά τους, Sarti σε μια ακίνδυνη μπαλιά του πρώην της, Di Giacomo, του μόνου που είχε αρνηθεί το πριμ για νίκη και που σε εκείνη τη φάση, στο 49', αντί να μπει στην περιοχή, είχε πάει στα άκρα αφήνοντας τον πρώην συμπαίκτη του Picchi (που του είπε: "μείνε στα πλάγια!") να τον συνοδεύσει -και μετά απ' όλα αυτά αφήναν υπαινιγμούς κατά της Juve επειδή ο Sarti ήρθε την επόμενη χρονιά στο Τορίνο... Ξεχνώντας ότι μια βδομάδα μετά απ' αυτό το ματς, η Inter θα έχανε 3-2 στον έναν ημιτελικό του Κυπέλλου Ιταλίας από την Padova, που ήταν στη ...Serie B και τελικά έχασε στον τελικό με 1-0 από τη Milan (η οποία είχε φτάσει εκεί αποκλείοντας -ακριβώς!- τη Juve με 2-1)... Ξεχνώντας ότι τρεις μέρες πριν το ματς με τη Mantova, η Inter είχε χάσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών στη Λισαβώνα από τη Celtic... Ήταν το τέλος της "μεγάλης Inter"...
[4] 1η Δεκεμβρίου 1968, ο Anastasi άνοιξε το σκορ στο 13' για τη Juve παγώνοντας το San Paolo αλλά η Napoli, με δυο γκολ του Montefusco, κέρδισε το ματς με 2-1...
Πηγές: Il pallone racconta, Ju29ro.com, JuWorld.Net
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)